Taksonomi
- Alem
- Plantae
- Sınıf
- Magnoliopsida (iki çenekliler)
- Takım
- Fabales
- Familya
- Fabaceae (Leguminosae)
- Alt familya
- Faboideae (Papilionoideae)
- Cins
- Vicia
- Bakla
- V. faba L.
- Kromozom
- 2n = 12
Bakla dik büyüyen, köşeli ve içi boş gövdeli tek yıllık bir bitkidir; kazık kökü 1,5 m derine inebilir. Yaprakları 2–3 çift iri, etli yaprakçıktan oluşur. Fiğ ile aynı cinste olmasına karşın yaprak ucunda sülük bulunmaz. Kısmen yabancı tozlanır; arılar verimi artırır. Tane iriliğine göre üç gruba ayrılır:
Önemi ve tarihçesi
Baklanın gen merkezi Güneybatı Asya ve Akdeniz çevresi olarak kabul edilir; küçük taneli baklaların genetik çeşitliliği ise İran, Türkmenistan, Afganistan ve Kuzey Hindistan’da toplanmıştır. Yabani atası bugüne kadar bulunamamıştır. Ürdün, Suriye ve İsrail’deki erken Neolitik yerleşimlerde bulunan örnekler, baklanın Doğu Akdeniz’de en az 10.000 yıl önce toplandığını gösterir; antik Mısır, Yunan ve Roma’da önemli bir besindi.
Türkiye’de bakla daha çok Batı Marmara ve Ege’de, kıyı bölgelerinde kışlık olarak yetiştirilir; Çanakkale, Balıkesir ve Muğla başlıca üretim illeridir. Kuru tane üretimi son yirmi yılda çok azalmış, buna karşılık taze bakla sebze olarak önemini korumuştur. Yemlik bakla ise kış yemi açığı olan yörelerde alternatif bir yem bitkisi olarak araştırılmaktadır.
Üretim değerleri
Dünyada üretim
Dünya üretimi, 1994–2024 (milyon ton)
1994'ten bu yana dünya üretimi yüzde 72 arttı; dekara verim 146 kg'dan 225 kg'a çıktı. Dünya değerleri büyük ölçüde FAO tahminlerine dayanmaktadır.
Kıtalara göre üretim payı
En çok üreten 10 ülke (1994–2024 ortalaması, milyon ton)
Sıralama, tek bir yılın dalgalanmasından etkilenmemesi için son 31 yılın ortalamasına göre yapılmıştır. Türkiye bu dönemin ortalamasında ilk 10'un dışında kalıyor.
Türkiye’de üretim
Türkiye üretimi, 2004–2025 (bin ton)
Yemeklik Yemlik
2025’te üretim bir önceki yıla göre yüzde 10 azaldı. 2025 üretiminin yüzde 59’u yemeklik, yüzde 41’i yemlik bakladır.
Üretimin illere göre dağılımı (2021–2025 ortalaması)
%1’den az%1–2%2–4%4–8%8 ve üzeri
En çok üreten 10 il (Türkiye üretimindeki payı)
İlk üç il, bakla üretiminin yüzde 70’ini tek başına karşılıyor. Paylar 2021–2025 ortalamasına göre hesaplanmıştır.
Kaynaklar: FAOSTAT, Crops and livestock products; TÜİK, Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: 2 Ekim 2026). Harita sınırları: Natural Earth.
Besin değerleri
Kuru bakla tanesinin 100 gramındaki değerler. Yemeklik baklagiller içinde hem protein hem de diyet lifi bakımından en zengin olanıdır.
Mineraller (100 g)
| Kalsiyum | 103 | mg |
| Demir | 6,7 | mg |
| Magnezyum | 192 | mg |
| Fosfor | 421 | mg |
| Potasyum | 1.060 | mg |
| Sodyum | 13 | mg |
| Çinko | 3,14 | mg |
| Bakır | 0,824 | mg |
| Mangan | 1,63 | mg |
| Selenyum | 8,2 | µg |
Vitaminler (100 g)
| Tiamin (B1) | 0,555 | mg |
| Riboflavin (B2) | 0,333 | mg |
| Niasin (B3) | 2,83 | mg |
| B6 vitamini | 0,366 | mg |
| Folat | 423 | µg |
| E vitamini | 0,05 | mg |
Yemeklik tane baklagillerle karşılaştırma (100 g tanede)
Protein (g)
Diyet lifi (g)
Kaynak: USDA FoodData Central (SR Legacy, FDC 175205). Değerler 100 g çiğ tane içindir; çeşit, yetiştirme koşulu ve analiz yöntemine göre değişebilir.
Yetiştiricilik
İklim ve toprak
Bakla serin ve nemli iklimleri seven, sıcaklık isteği düşük bir baklagildir. Tohum 3–4 °C’de çimlenmeye başlar; fideler −4 °C’ye, gelişmiş bitkiler −5 °C’ye kadar dayanır. Gelişme için en uygun sıcaklık 18–22 °C’dir. Yetişme süresi 120–190 gündür. Don sırasında açan çiçekler genellikle bakla bağlamaz. Ülkemizde en çok kıyı bölgelerinde, özellikle Batı Marmara ve Ege’de kışlık olarak yetiştirilir.
Kuraklığa dayanıksızdır; suya en hassas olduğu dönemler çimlenme, çıkış ve çiçeklenmedir. Çiçeklenmede terlemesi çok yüksek olduğu için su eksikliği tane iriliğini ve verimi düşürür, çiçek dökümünü hızlandırır. Aşırı nem ve durgun sudan da zarar görür. En iyi sonucu su tutma kapasitesi yüksek, havalanması iyi, besince zengin, derin ve tınlı topraklarda verir; sulanabiliyorsa hafif topraklarda da yetişir. Uygun pH 6,5–7,3’tür.
Ekim nöbeti
Baklagiller köklerindeki Rhizobium bakterileriyle havanın azotunu bağlar ve toprağı zenginleştirir; bu yüzden ekim nöbetinde tahıllardan önce gelmeleri en doğrusudur. Aynı tarlaya üst üste baklagil ekmek ise kök hastalıklarını ve nematodları çoğaltır. Bakla, baklagiller içinde toprağa en fazla azot bağlayanlardandır; bakladan sonraki tarla azotça zengin, yabancı otu az ve yapısı iyi olur. Ortak hastalık ve zararlılar nedeniyle bakla ya da başka bir baklagil aynı tarlaya en erken dört yılda bir ekilmelidir; dört yıllık nöbet zararlıları büyük ölçüde azaltır. Nematod tehlikesi nedeniyle yonca, üçgül ve yem bezelyesinden sonra da ekilmemelidir.
Toprak hazırlığı
Hazırlık bir önceki yıl başlar: erken kalkan önbitkiden sonra sığ bir işleme ve tırmık, sonbaharda da derin sürüm yapılır. Kireçleme gerekiyorsa toprak analizine göre sonbaharda uygulanır. İlkbaharda tırmık olabildiğince erken çekilir. Tohum yatağı düzgün ve keseksiz olmalı, gübre ve önbitki artıkları iyice gömülmelidir; böylece tohumlar aynı derinliğe düşer ve çıkış düzgün olur. Çok kuru ya da çok ıslak toprak işlenmemelidir.
Ekim
- Ekim zamanıIlıman bölgelerde kışlık (Ekim–Kasım), soğuk bölgelerde ilkbaharda olabildiğince erken (Mart–Nisan başı)
- Sıklıkm²’ye 20–40 bitki; sıra arası 40–50 cm, sıra üzeri 10–15 cm ya da 20–40 cm’de bir 3–4 tohumluk ocaklar
- Ekim derinliği4–8 cm; ağır toprakta daha sığ. Çok sığ ekilen tohumu kuşlar yer ya da yağmur açığa çıkarır
- Tohum miktarıTane iriliğine göre dekara 10–30 kg; yemlik baklada sıraya ekimde 15–20 kg
İlkbahar ekiminde gecikme pahalıya mal olur: ekimin bir ay gecikmesi taze tane verimini yarıya kadar düşürebilir. Tohumların ekimden önce 24 saat suda bekletilmesi çimlenmeyi hızlandırır. Ekimden sonra tohumlar iyice sulanır, ama çıkışa kadar yeniden sulanmaz; aksi hâlde tohumlar çürüyebilir. Çıkış 10–14 gün sürer, soğukta uzar. Erkenci taze bakla için fideyle üretim de yapılabilir; bu yöntem pahalı olsa da hasadı yaklaşık iki hafta öne çeker. Ülkemizde tescilli çeşitler arasında Eresen-87, Filiz-99, Kıtık, Salkım, Lara ve Seher bulunur.
Tohum miktarı hesaplayıcı
Gübreleme
Bakla azotunun büyük kısmını kök bakterilerinden sağladığı için yüksek dozda azot gerekmez; fazla azot ya da taze çiftlik gübresi bitkiyi yaprağa yöneltir, çiçek ve bakla oluşumu azalır. Gübre miktarı toprak analizine göre belirlenir ve ekimden yaklaşık bir hafta önce, fosfor ve potasyumla birlikte verilir. Çiftlik gübresine iyi tepki verir; en iyisi gübrelemeden bir iki yıl sonra baklaya yer vermektir. İlk kez bakla ekilecek tarlalarda tohum, uygun bakteriyle aşılanmalıdır.
- Magnezyum eksikliği: Yaprak damarları ve kenarları yeşil kalırken aralar sararır; bakla oluşumu yavaşlar.
- Fosfor eksikliği: Yapraklar dikleşir, gövde incelir, yapraklarda koyu yeşil kenarlı küçük mor lekeler görülür; çiçek ve baklalar şekil bozukluğuna uğrayabilir.
- Kalsiyum eksikliği: Genç yapraklarda damar arası sararma ve yaprak ayasında kıvrılma, gelişme geriliği.
Bakım ve sulama
Soğukta çıkışı uzun sürdüğü için yabancı otlar bakladan önce gelişir; en önemli bakım işi ot mücadelesidir. Bitkiler 15 cm boylanınca çapaya başlanır, sıkışan sıra araları gevşetilir. Bakla kendi kendini taşıyabilse de baklalarla ağırlaşan uzun boylu çeşitler rüzgârlı yerlerde devrilebilir; küçük alanlarda destek verilebilir. İlkbaharda ilk baklalar bağladıktan sonra bitkilerin tepesinin koparılması bakla bağlamayı teşvik eder ve siyah bakla yaprakbitinin yerleştiği taze sürgünleri ortadan kaldırır.
Kışlık ekimler etkili yağışlar başlayana kadar, yazlık ekimler gerektikçe sulanır. Kurak geçen bahar aylarında çiçeklenme ve bakla bağlama döneminde 20–25 mm’lik sulamalar çiçek ve bakla sayısını, dolayısıyla verimi belirgin şekilde artırır.
Hastalık ve zararlılar
Baklanın en yaygın hastalıklarındandır. Önce alt yapraklarda kırmızımsı-kahverengi yuvarlak lekeler oluşur; nemli havada büyüyüp birleşir, sap, çiçek ve baklalara yayılır. Tohumla da taşınır.
Yaprakların iki yüzünde paslı-turuncu, kabarık püstüller oluşur; bezelye ve fasulyede de görülür.
Fideler toprak yüzüne çıkmadan ya da çıktıktan kısa süre sonra ölür, tarlada boşluklar oluşur. İlaçlı ve sağlıklı tohum kullanılmalıdır.
Bezelye ile ortak hastalıklardır; serin ve yağışlı yıllarda yaprak, sap ve baklalarda lekeler yapar.
Bahar sonunda sürgün uçlarında büyük koloniler oluşturur; bitkiyi zayıflatır ve virüs taşır. Tepe koparma ve doğal düşmanların korunması zararı azaltır.
Erginler ilkbaharda genç bitkilerin yaprak kenarlarını yarım ay biçiminde kemirir; larvalar kök yumrularıyla beslenir.
Larvalar bakla kabuğunu delip taneye girer, tanenin içinde tünel açar; çıkışta tane yüzeyinde yuvarlak bir pencere bırakır. Tohumluk ve yemeklik kaliteyi bozar.
Kimyasal mücadelede ilaç ve dozu, il ve ilçe tarım müdürlükleri ile reçete yazmaya yetkili kişiler belirler; yalnızca ruhsatlı bitki koruma ürünleri kullanılmalıdır.
Hasat ve depolama
Taze bakla, baklalar dolgun, sert ve yeşil, taneler gelişmiş ama henüz sertleşmemişken toplanır; ilkbahar ekiminden 12–14 hafta, kışlık ekimden 16–18 hafta sonra hasat başlar. Genellikle elle, önce alttaki baklalardan başlayarak birkaç seferde toplanır. Tanenin göbek bağı açık yeşilden kahverengiye dönmeye başladıysa tane sertleşip unlulaşmaya başlamış demektir. Taze bakla çabuk solar ve kararır; 0–1 °C’de ve yüzde 90–95 nemde saklanmalı, elma, armut, muz ve domates gibi etilen yayan ürünlerden uzak tutulmalıdır. Buzdolabında bir üç hafta, oda sıcaklığında en fazla dört gün dayanır.
Kuru tane için hasat, alt baklaların esmerleşip siyahlaştığı dönemde yapılır; saplar bu sırada yeşil olabilir ve tane nemi yüzde 15–17’dir. Baklalar çatlamadığı için dökülme sorunu yoktur, ama hasat gecikirse makinede açılmayı azaltmak için sabah erken saatlerde çalışılmalıdır. Ülkemizde hasat çoğunlukla elle yolma ya da orakla yapılır; ürün tarlada kurutulup harmanlanır. Yemlik baklada tane verimi genellikle dekara 250–350 kg’dır. Hasattan sonra kökler ve bitki artıkları toprağa karıştırılırsa bağlanan azot tarlada kalır. Ambarın sıcaklığı 10 °C’yi, bağıl nemi yüzde 55–60’ı geçmemeli; ürün depoya girmeden önce baklagil tohum böceklerine karşı önlem alınmalıdır.
Kaynaklar
- FAO. FAOSTAT, Crops and livestock products (erişim: 2 Ekim 2026).
- TÜİK. Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: 2 Ekim 2026).
- USDA. FoodData Central (erişim: 2 Ekim 2026).
- Golian, J. (ed.) (2026). Methodology of Integrated Production of Broad Bean (Vicia faba L.). Instytut Ogrodnictwa – PIB, Skierniewice.
- Growing Broad Beans. Starke Ayres Garden Centre bilgi notu.
- Growing Broad Beans. Seasol bahçe rehberi.
- Baklagil Yem Bitkileri ders notları.
- Kadıoğlu, S. (2019). Erzurum ilinde yetiştirilen bazı bakla (Vicia faba L.) çeşit ve popülasyonlarının verim ve bazı agromorfolojik özellikleri. Tarla Bitkileri Merkez Araştırma Enstitüsü Dergisi, 28(2): 112–120.
- Coşkun, A. ve Demiroğlu Topçu, G. (2022). Bornova koşullarında yetiştirilen bazı bakla (Vicia faba L.) çeşitlerinin hasıl verimi ve bazı yem kalite özelliklerinin belirlenmesi. MAS Journal of Applied Sciences, 7(2): 443–451.
- T.C. Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı. Yemeklik Baklagil. Çiftçi Eğitim Serisi. Ankara.