Taksonomi
- Alem
- Plantae
- Sınıf
- Magnoliopsida (iki çenekliler)
- Takım
- Solanales
- Familya
- Solanaceae (patlıcangiller)
- Cins
- Solanum
- Patates
- S. tuberosum L.
- Kromozom
- 2n = 4x = 48
Patatesin yenen kısmı kök değil, toprak altındaki gövdelerin (stolon) uçlarında şişen yumrulardır; yumrudaki “gözler” aslında tomurcuklardır. Bitki çoğunlukla bu yumrularla çoğaltılır. Patlıcan, domates ve biberle aynı familyadandır; yeşil kısımları, meyveleri ve güneşte yeşillenen yumrular zehirli solanin içerir.
Önemi ve tarihçesi
Patatesin anavatanı Güney Amerika’nın And Dağları’dır; Peru ve Bolivya çevresinde binlerce yıl önce kültüre alındı. İnka uygarlığı patatesi dondurup kurutarak (chuño) yıllarca saklamayı biliyordu; bugün Peru’daki uluslararası patates gen bankasında beş bine yakın tür ve çeşit korunmaktadır. Patates 16. yüzyılda İspanyollarla Avrupa’ya geldi, ancak uzun süre benimsenmedi; 18. ve 19. yüzyılda Avrupa’nın temel besini hâline geldi. 1840’larda mildiyö salgınının yol açtığı İrlanda kıtlığı, tek bir ürüne bağımlılığın tarihteki en acı örneklerindendir.
Türkiye’de patates Niğde, Nevşehir, Kayseri, Konya, Afyonkarahisar ve İzmir’de yoğun olarak yetiştirilir. Niğde’deki Patates Araştırma Enstitüsü yerli çeşit geliştirme çalışmalarını yürütmektedir. Önemli üretim alanlarında patates siğili nedeniyle karantina uygulanmakta ve sertifikalı tohumluk kullanımı büyük önem taşımaktadır.
Üretim değerleri
Dünyada üretim
Dünya üretimi, 1994–2024 (milyon ton)
1994'ten bu yana dünya üretimi yüzde 44 arttı; dekara verim 1.486 kg'dan 2.286 kg'a çıktı. 2023 ve 2024 yılları dünya değerleri FAO tahminidir.
Kıtalara göre üretim payı
En çok üreten 10 ülke (1994–2024 ortalaması, milyon ton)
Sıralama, tek bir yılın dalgalanmasından etkilenmemesi için son 31 yılın ortalamasına göre yapılmıştır. Türkiye bu dönemin ortalamasında ilk 10'un dışında kalıyor.
Türkiye’de üretim
Türkiye üretimi, 2004–2025 (milyon ton)
2025’te üretim bir önceki yıla göre yüzde 7 azaldı.
Üretimin illere göre dağılımı (2021–2025 ortalaması)
%1’den az%1–2%2–4%4–8%8 ve üzeri
En çok üreten 10 il (Türkiye üretimindeki payı)
İlk üç il, patates üretiminin yüzde 36’sını tek başına karşılıyor. Paylar 2021–2025 ortalamasına göre hesaplanmıştır.
Kaynaklar: FAOSTAT, Crops and livestock products; TÜİK, Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: Ekim 2026). Harita sınırları: Natural Earth.
Besin değerleri
Kabuklu çiğ patatesin 100 gramındaki değerler. Potasyum ve C vitamini bakımından iyi bir kaynaktır; yumrunun yaklaşık yüzde 15’i nişastadır.
Mineraller (100 g)
| Kalsiyum | 12 | mg |
| Demir | 0,81 | mg |
| Magnezyum | 23 | mg |
| Fosfor | 57 | mg |
| Potasyum | 425 | mg |
| Sodyum | 6 | mg |
| Çinko | 0,3 | mg |
| Bakır | 0,11 | mg |
| Mangan | 0,153 | mg |
| Selenyum | 0,4 | µg |
Vitaminler (100 g)
| Tiamin (B1) | 0,081 | mg |
| Riboflavin (B2) | 0,032 | mg |
| Niasin (B3) | 1,06 | mg |
| B6 vitamini | 0,298 | mg |
| Folat | 15 | µg |
| E vitamini | 0,01 | mg |
| C vitamini | 19,7 | mg |
| Beta-karoten | 1 | µg |
Nişasta ve yumru bitkileriyle karşılaştırma (100 g çiğ yumruda)
Protein (g)
Diyet lifi (g)
Kaynak: USDA FoodData Central (SR Legacy, FDC 170026). Değerler 100 g çiğ tane içindir; çeşit, yetiştirme koşulu ve analiz yöntemine göre değişebilir.
Yetiştiricilik
İklim ve toprak
Patates ılıman ve serin iklim bitkisidir. Kısa süreli çeşitler 1.600 °C, uzun süreli çeşitler 3.000 °C toplam sıcaklık ister; gelişme döneminde 300–450 mm yağış gerekir. −1 ile −1,5 °C’de zarar görür. Yumruların sürgün verebilmesi için toprak sıcaklığı en az 8 °C olmalıdır. Yumru bağlama ve gelişmesi için en uygun sıcaklık 18 °C’dir; 29–30 °C’nin üzerinde fotosentez yavaşlar. Uzun gün çiçeklenmeyi, kısa gün yumru verimini artırır.
Derin, süzek, gevşek ve hafif yapılı; kumlu-tınlı, tınlı-kumlu ya da hafif killi, alüviyal, humusça zengin, su tutma kapasitesi yüksek, kolay ısınan ve havalanan topraklar idealdir.
Ekim nöbeti
Patates bir çapa bitkisidir ve kendinden sonra temiz, iyi işlenmiş bir tarla bırakır. Hastalık ve zararlısı çok olduğu için üst üste dikilmemeli; hastalık görülen tarlalara en erken üç yıl sonra yeniden dikilmelidir. Ülkemizde çoğunlukla tahıllardan sonra ekilir; baklagillerden sonra daha iyi gelişir. Örnekler: patates → yulaf → şeker pancarı → tütün ya da patates → buğdaygiller → fasulye → şeker pancarı.
Toprak hazırlığı
Ağır topraklar sonbaharda 20–25 cm sürülür, ilkbaharda diskaro ve tırmıkla hazırlanır; hafif topraklarda yüzlek sürüm yeterlidir.
Ekim (dikim)
- Dikim zamanıToprak 8–10 °C’ye ısınıp geç donlar geçince; bölgeye göre Şubat’tan Mayıs’a kadar
- SıklıkSıra arası 60–80 cm, sıra üzeri 30–40 cm
- Dikim derinliğiTavlı toprakta 4–6 cm, tavı kaçmış toprakta 8–10 cm
- Tohumluk50–60 g’lık, hastalıksız, sertifikalı yumrular
Yumrular uyku döneminde olmamalıdır. Uzun süre soğukta saklanmış yumrular dikimden önce 3–4 gün 18–20 °C’de, sonra 10 °C’de aydınlık ve havadar bir yerde bekletilerek 1–2 cm’lik koyu renkli sağlam sürgünler oluşturulur; buna ön çimlendirme denir. Dikim ocak usulü, pulluk çizisine, karık usulü ya da makineyle yapılabilir.
Tohum miktarı hesaplayıcı
Gübreleme
Dekara 1,5–2 ton, toprak fakirse 2,5–3 ton çiftlik gübresi verilir. Kimyasal gübre olarak dekara 14–16 kg azot, 8–10 kg fosfor ve 8–10 kg potasyum önerilir. Fosfor ve potasyumun tamamı ile azotun yarısı dikimde çizilere ya da kombine mibzerle banda verilir; azotun ikinci yarısı boğaz doldurma ve ilk sulamadan önce uygulanır.
Bakım
İlk çapa bitkiler 3–4 yapraklıyken yapılır; yetişme süresince 3–4 kez çapa ile birlikte boğaz doldurulur. Boğaz doldurma yumruların toprak altında kalmasını, yeşillenmemesini ve daha fazla yumru bağlanmasını sağlar.
Sulama
Yetişme süresince hafif topraklarda 20, ağır topraklarda 30 gün arayla 2–5 sulama yapılır. Suya en çok ihtiyaç duyulan dönem, çiçeklenmeden 20–25 gün önce başlayan yumru bağlama dönemidir. En yaygın yöntem karık sulamadır; karık arası kumlu topraklarda 60–65, ağır topraklarda 70–80 cm’dir. Hasat ile son sulama arasında bir hafta bırakılır.
Hastalık ve zararlılar
Yumrularda karnabahar benzeri siğiller oluşturan karantina hastalığıdır. Tohumlukla ve bulaşık toprağın taşınmasıyla yayılır; Niğde ve Nevşehir başta olmak üzere önemli üretim alanlarında karantina önlemleri uygulanmaktadır.
Yapraklarda hızla büyüyen kahverengi lekeler, nemli havada beyaz küf; ağır durumda bitki ölür, yumrular da çürür.
Sürgünlerde ve kökboğazında kahverengi çökük lekeler, yumru yüzeyinde siyah kabuklar oluşturur.
Ergin ve larvaları yaprakları yiyerek bitkiyi çıplak bırakabilir; ciddi verim kaybına yol açar.
Köklerde beslenerek verimi düşürür; ekim nöbeti ve temiz tohumluk esastır.
Özsu emer ve patates virüslerini taşır; tohumluk üretiminde en önemli sorunlardandır.
Kimyasal mücadelede ilaç ve dozu, il ve ilçe tarım müdürlükleri ile reçete yazmaya yetkili kişiler belirler; yalnızca ruhsatlı bitki koruma ürünleri kullanılmalıdır.
Hasat ve kalite
Yapraklar sarardığında, alt yapraklar kuruduğunda, stolonlar yumrulardan kolayca ayrıldığında, yumru kabuğu tırnakla zor soyulduğunda ve yumrular çeşide özgü iriliğe ulaştığında hasat yapılır. Hasat bel ve çatalla, tek soklu pullukla, söküm makineleriyle ya da sökme, toplama, tasnif ve çuvallamayı birlikte yapan kombine makinelerle yapılır.
Çeşitler olgunlaşma süresine göre erkenci (65–80 gün), orta erkenci (90–120 gün) ve geççi (120–150 gün); nişasta oranına göre yemeklik (yüzde 12’ye kadar), yemeklik-nişastalık (yüzde 13–15), nişastalık (yüzde 16–19) ve pürelik (yüzde 19’un üzeri) olarak gruplandırılır. Protein oranının nişastaya oranı pişirmede dağılmayı belirler: bu oran 1/10 ya da daha büyükse yumru dağılmaz.
Tohumluk ve depolama
Patateste verim, kaliteli tohumluk kullanımından diğer tarla bitkilerine göre çok daha fazla etkilenir. İyi bir tohumluk hastalıksız olmalı, mümkünse virüs taşıyan yaprakbitlerinin az olduğu yüksek yayla ve dağlık bölgelerde üretilmiş olmalıdır. İç kısmında don ya da bakteri kaynaklı siyah lekeler, dış kısmında nematod urları bulunmamalı; başka çeşitlerle karışık olmamalı, gözleri sürmemiş, yüzlek gözlü ve sertifikalı olmalıdır.
Yumrular olgun, zedelenmemiş ve temiz olarak 2–5 °C’de depolanır. Yığın yüksekliği yemeklik patateste en fazla 2 m, tohumlukta 1 m olmalıdır.
Kaynaklar
- FAO. FAOSTAT, Crops and livestock products (erişim: 2 Ekim 2026).
- TÜİK. Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: 2 Ekim 2026).
- USDA. FoodData Central (erişim: 2 Ekim 2026).
- Patates ve şeker pancarı. Endüstri Bitkileri ders notları (Er ve Uranbey 2009; Kolsarıcı ve ark. 2011’den derlenmiş).
- TEPGE (2025). Patates Ürün Raporu 2025. Yayın No: 415, Ankara.
- Pırlak, U. ve Demir, N. O. Dünya’da ve Türkiye’de patates üretimi ile yerli ve milli patates geliştirme çalışmaları. Patates Araştırma Enstitüsü.
- Öztürk, E. ve Polat, T. (2017). Tohumluk patates yetiştiriciliği ve önemi. Alınteri Zirai Bilimler Dergisi, 32(1): 99–104.
- Altıntaş, B. Patates yetiştiriciliği ve bunun dünya tarımındaki yeri ve önemi. Yüksek lisans tezi, Bursa Uludağ Üniversitesi.