ziraatciyiz.net

Tarla Bitkileri / Endüstri Bitkileri / Nişasta ve Yumru Bitkileri / Yer elması

Yer elması

Helianthus tuberosus L.

Ayçiçeğinin yakın akrabası, inülin içeren yumruları için yetiştirilen çok yıllık bir bitki. Türkiye’de küçük ama büyüyen bir üretimi vardır; yüzde 80’i Ankara’dadır.

Taksonomi

Alem
Plantae
Sınıf
Magnoliopsida (iki çenekliler)
Takım
Asterales
Familya
Asteraceae (papatyagiller)
Cins
Helianthus
Yer elması
H. tuberosus L.

Yer elması 1,5–3 m boylanan, ayçiçeğine benzeyen ama daha küçük sarı çiçekli, çok yıllık bir bitkidir. Bir bitki 10–30 yumru oluşturur; yumrular 10–200 g ağırlığında, yuvarlak ya da uzun, kabukları beyaz, kırmızı, sarı ya da kahverengi olabilir. Çiçek tozu az oluştuğu için tohum bağlaması çok düşüktür; yumrularla çoğaltılır. Yumrularında nişasta yerine fruktoza dönüşen inülin bulunur.

Önemi ve tarihçesi

Yer elmasının anavatanı Kuzey Amerika’dır; 17. yüzyılda Fransızlar tarafından Avrupa’ya getirildi. İngilizce adındaki “Kudüs” (Jerusalem artichoke) ifadesinin Kudüs’le bir ilgisi yoktur. ABD, Kanada, Fransa, Almanya, İngiltere ve Rusya başlıca üretici ülkelerdir.

Türkiye’de 19. yüzyılda İstanbul ve çevresinde üretilmeye başlandı; bugün Akdeniz, Ege, Marmara, İç ve Doğu Anadolu’da yetiştirilir. Yumruları inülin içerdiği için şeker hastalarının beslenmesinde ve gıda sanayisinde değerlendirilir; toprak üstü aksamı hayvan yemi, sapları kâğıt hammaddesi olarak da kullanılabilir.

Üretim değerleri

Dünyada üretim

Yer elması için FAO istatistiklerinde ayrı bir kayıt yoktur. Başlıca üretici ülkeler ABD, Kanada, Fransa, Almanya, İngiltere ve Rusya’dır.

Türkiye’de üretim

1.915ton yumru üretimi (2025)
949dekar ekilen alan (2025)
2.018kg/da ortalama verim (2025)

Türkiye üretimi, 2004–2025 (ton)

05001.0001.5002.0001.91520042010201520202025

2025’te üretim bir önceki yıla göre yüzde 32 arttı.

Üretimin illere göre dağılımı (2021–2025 ortalaması)

Ardahan: üretim yokArtvin: üretim yokŞırnak: üretim yokHakkari: üretim yokIğdır: üretim yokAğrı: üretim yokVan: üretim yokKırklareli: üretim yokEdirne: üretim yokKars: üretim yokMardin: üretim yokŞanlıurfa: üretim yokKilis: üretim yokGaziantep: üretim yokHatay: üretim yokİstanbul: üretim yokTekirdağ: üretim yokÇanakkale: üretim yokRize: üretim yokTrabzon: üretim yokGiresun: üretim yokOrdu: üretim yokSamsun: üretim yokSinop: üretim yokKastamonu: üretim yokBartın: üretim yokZonguldak: üretim yokDüzce: üretim yokSakarya: üretim yokKocaeli: üretim yokYalova: üretim yokBursa: yüzde 0,3Balıkesir: üretim yokİzmir: üretim yokAydın: üretim yokMuğla: yüzde 0,1Antalya: üretim yokMersin: üretim yokAdana: yüzde 0,2Bolu: üretim yokAnkara: yüzde 81,9Bilecik: üretim yokEskişehir: üretim yokÇankırı: üretim yokKarabük: üretim yokTokat: üretim yokSivas: üretim yokÇorum: yüzde 0,1Amasya: üretim yokKütahya: yüzde 1,5Konya: yüzde 11,8Karaman: üretim yokNiğde: üretim yokKayseri: üretim yokIsparta: üretim yokManisa: üretim yokDenizli: üretim yokBurdur: yüzde 1,9Aksaray: üretim yokNevşehir: yüzde 0,1Yozgat: üretim yokKırşehir: üretim yokUşak: yüzde 2,0Erzincan: üretim yokTunceli: üretim yokAfyonkarahisar: üretim yokKırıkkale: üretim yokKahramanmaraş: üretim yokMuş: üretim yokErzurum: üretim yokMalatya: üretim yokElazığ: üretim yokBitlis: üretim yokBingöl: üretim yokOsmaniye: üretim yokAdıyaman: üretim yokDiyarbakır: üretim yokBatman: üretim yokSiirt: üretim yokBayburt: üretim yokGümüşhane: üretim yok

%1’den az%1–2%2–4%4–8%8 ve üzeri

En çok üreten 10 il (Türkiye üretimindeki payı)

  • Ankara%81,9
  • Konya%11,8
  • Uşak%2,0
  • Burdur%1,9
  • Kütahya%1,5
  • Bursa%0,3
  • Adana%0,2
  • Muğla%0,1
  • Nevşehir%0,1
  • Çorum%0,1

İlk üç il, yer elması üretiminin yüzde 96’sını tek başına karşılıyor. Paylar 2021–2025 ortalamasına göre hesaplanmıştır.

Kaynak: TÜİK, Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: Ekim 2026). Harita sınırları: Natural Earth.

Besin değerleri

Çiğ yer elmasının 100 gramındaki değerler. Yumrularda nişasta yerine inülin ve şekerler bulunur; demir (3,4 mg) bakımından yumru bitkilerinin en zenginidir.

73kcal enerji
17,4 gkarbonhidrat
2,0 gprotein
1,6 gdiyet lifi
0,0 gyağ

Mineraller (100 g)

Kalsiyum14mg
Demir3,4mg
Magnezyum17mg
Fosfor78mg
Potasyum429mg
Sodyum4mg
Çinko0,12mg
Bakır0,14mg
Mangan0,06mg
Selenyum0,7µg

Vitaminler (100 g)

Tiamin (B1)0,2mg
Riboflavin (B2)0,06mg
Niasin (B3)1,3mg
B6 vitamini0,077mg
Folat13µg
E vitamini0,19mg
C vitamini4mg
Beta-karoten12µg

Nişasta ve yumru bitkileriyle karşılaştırma (100 g çiğ yumruda)

Protein (g)

  • Patates2,0
  • Yer elması2,0
  • Tatlı patates1,6

Diyet lifi (g)

  • Tatlı patates3,0
  • Patates2,1
  • Yer elması1,6

Kaynak: USDA FoodData Central (SR Legacy, FDC 169236). Değerler 100 g çiğ tane içindir; çeşit, yetiştirme koşulu ve analiz yöntemine göre değişebilir.

Yetiştiricilik

Bölgeye göre değişirAşağıdaki tarih ve miktarlar araştırma enstitülerinin genel önerileridir. Kendi tarlanız için toprak analizi yaptırın, il ve ilçe tarım müdürlüğüne danışın.

İklim ve toprak

Yer elması soğuğa dayanıklı, çok yıllık otsu bir bitkidir ve ilkbaharda erken dikilebilir; ancak genç sürgünler −3 ile −5 °C’de zarar görür. Gelişme için en uygun sıcaklık 20–25 °C’dir; 400–600 mm yağış ister ve yetişme süresi 160 günü aşar. Toprak bakımından seçici değildir, ama ağır ve taşlı-çakıllı topraklarda yumrular iyi gelişmez. En uygun topraklar humusça zengin, derin, süzek, tınlı alüviyal topraklardır.

Ekim nöbeti

Yer elması tarlayı yoran bir bitkidir. Tek yıllık baklagiller, tahıllar ve şeker pancarıyla ekim nöbetine girebilir. Tarlada kalan küçük yumrular ertesi yıl kendiliğinden sürerek yabancı ot gibi davranabilir; bu nedenle hasat dikkatli yapılmalıdır.

Dikim

  • Toprak hazırlığıEkim–Kasım’da 20–30 cm derin sürüm
  • Sıraya dikim75–100 cm aralıkla açılan sırtlara, sıra üzeri 50–60 cm
  • Ocak usulü60 × 75 cm aralıkla
  • Derinlik ve tohumluk6–8 cm; dekara 90–120 kg tohumluk yumru

Çiçek tozu az oluştuğu için tohum bağlama çok düşüktür; üretimde tohum değil yumru kullanılır, tohum yalnızca ıslahta gerekir.

Tohum miktarı hesaplayıcı

Hesap: bin dane ağırlığı × m²'ye tohum × 10 ÷ (çimlenme × saflık). Yer elmasında tohumluk yumrudur; 50 g’lık yumrularla 75 × 60 cm dikimde m²’ye yaklaşık 2 yumru düşer.

Bakım ve gübreleme

Kaymak tabakası kırılır; bitkiler 10–15 cm iken birinci, 15–20 gün sonra ikinci çapa, gerekirse üçüncü çapa yapılır. Sonbaharda dekara 2–3 ton ahır gübresi verilir. Fosfor ve potasyum yumru verimini artırır: dekara 40–60 kg süperfosfat, 50–70 kg potasyum sülfat ya da klorür ve 30–50 kg amonyum nitrat ya da amonyum sülfat önerilir. Azotlu gübreler dikimden birkaç gün önce Mart başında, fosforlu ve potasyumlu gübreler daha önce verilir.

Hasat ve depolama

Bitkinin çiçek, dal ve yaprakları kuruyunca, genellikle Ekim başından itibaren hasada başlanır. Erken hasat kaliteyi düşürür; yumrular toprakta ne kadar uzun kalırsa tat ve aroması o kadar artar. Hasat çapa ya da bel, pulluk veya patates hasat makineleriyle yapılır. Don tehlikesi olmayan yerlerde yumrular toprakta bırakılarak saklanabilir; adi depolarda 8–10 °C ve yüzde 60–80 nemde 2–3 ay, soğuk hava depolarında 1–2 °C’de daha uzun süre muhafaza edilir. Kabukları ince olduğundan çabuk su kaybeder.

Kaynaklar

  1. TÜİK. Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: 2 Ekim 2026).
  2. USDA. FoodData Central (erişim: 2 Ekim 2026).
  3. Yer elması. Endüstri Bitkileri ders notları.
  4. Erşahince, A. Ç. Yerelması (Helianthus tuberosus) kuru otunun at ve ruminantlarda in vitro metan üretimine ve bazı fermentasyon parametrelerine etkisi. BAP sonuç raporu, Erciyes Üniversitesi.