Taksonomi
- Alem
- Plantae
- Sınıf
- Magnoliopsida (iki çenekliler)
- Takım
- Asterales
- Familya
- Asteraceae (papatyagiller)
- Cins
- Helianthus
- Yer elması
- H. tuberosus L.
Yer elması 1,5–3 m boylanan, ayçiçeğine benzeyen ama daha küçük sarı çiçekli, çok yıllık bir bitkidir. Bir bitki 10–30 yumru oluşturur; yumrular 10–200 g ağırlığında, yuvarlak ya da uzun, kabukları beyaz, kırmızı, sarı ya da kahverengi olabilir. Çiçek tozu az oluştuğu için tohum bağlaması çok düşüktür; yumrularla çoğaltılır. Yumrularında nişasta yerine fruktoza dönüşen inülin bulunur.
Önemi ve tarihçesi
Yer elmasının anavatanı Kuzey Amerika’dır; 17. yüzyılda Fransızlar tarafından Avrupa’ya getirildi. İngilizce adındaki “Kudüs” (Jerusalem artichoke) ifadesinin Kudüs’le bir ilgisi yoktur. ABD, Kanada, Fransa, Almanya, İngiltere ve Rusya başlıca üretici ülkelerdir.
Türkiye’de 19. yüzyılda İstanbul ve çevresinde üretilmeye başlandı; bugün Akdeniz, Ege, Marmara, İç ve Doğu Anadolu’da yetiştirilir. Yumruları inülin içerdiği için şeker hastalarının beslenmesinde ve gıda sanayisinde değerlendirilir; toprak üstü aksamı hayvan yemi, sapları kâğıt hammaddesi olarak da kullanılabilir.
Üretim değerleri
Dünyada üretim
Yer elması için FAO istatistiklerinde ayrı bir kayıt yoktur. Başlıca üretici ülkeler ABD, Kanada, Fransa, Almanya, İngiltere ve Rusya’dır.
Türkiye’de üretim
Türkiye üretimi, 2004–2025 (ton)
2025’te üretim bir önceki yıla göre yüzde 32 arttı.
Üretimin illere göre dağılımı (2021–2025 ortalaması)
%1’den az%1–2%2–4%4–8%8 ve üzeri
En çok üreten 10 il (Türkiye üretimindeki payı)
İlk üç il, yer elması üretiminin yüzde 96’sını tek başına karşılıyor. Paylar 2021–2025 ortalamasına göre hesaplanmıştır.
Kaynak: TÜİK, Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: Ekim 2026). Harita sınırları: Natural Earth.
Besin değerleri
Çiğ yer elmasının 100 gramındaki değerler. Yumrularda nişasta yerine inülin ve şekerler bulunur; demir (3,4 mg) bakımından yumru bitkilerinin en zenginidir.
Mineraller (100 g)
| Kalsiyum | 14 | mg |
| Demir | 3,4 | mg |
| Magnezyum | 17 | mg |
| Fosfor | 78 | mg |
| Potasyum | 429 | mg |
| Sodyum | 4 | mg |
| Çinko | 0,12 | mg |
| Bakır | 0,14 | mg |
| Mangan | 0,06 | mg |
| Selenyum | 0,7 | µg |
Vitaminler (100 g)
| Tiamin (B1) | 0,2 | mg |
| Riboflavin (B2) | 0,06 | mg |
| Niasin (B3) | 1,3 | mg |
| B6 vitamini | 0,077 | mg |
| Folat | 13 | µg |
| E vitamini | 0,19 | mg |
| C vitamini | 4 | mg |
| Beta-karoten | 12 | µg |
Nişasta ve yumru bitkileriyle karşılaştırma (100 g çiğ yumruda)
Protein (g)
Diyet lifi (g)
Kaynak: USDA FoodData Central (SR Legacy, FDC 169236). Değerler 100 g çiğ tane içindir; çeşit, yetiştirme koşulu ve analiz yöntemine göre değişebilir.
Yetiştiricilik
İklim ve toprak
Yer elması soğuğa dayanıklı, çok yıllık otsu bir bitkidir ve ilkbaharda erken dikilebilir; ancak genç sürgünler −3 ile −5 °C’de zarar görür. Gelişme için en uygun sıcaklık 20–25 °C’dir; 400–600 mm yağış ister ve yetişme süresi 160 günü aşar. Toprak bakımından seçici değildir, ama ağır ve taşlı-çakıllı topraklarda yumrular iyi gelişmez. En uygun topraklar humusça zengin, derin, süzek, tınlı alüviyal topraklardır.
Ekim nöbeti
Yer elması tarlayı yoran bir bitkidir. Tek yıllık baklagiller, tahıllar ve şeker pancarıyla ekim nöbetine girebilir. Tarlada kalan küçük yumrular ertesi yıl kendiliğinden sürerek yabancı ot gibi davranabilir; bu nedenle hasat dikkatli yapılmalıdır.
Dikim
- Toprak hazırlığıEkim–Kasım’da 20–30 cm derin sürüm
- Sıraya dikim75–100 cm aralıkla açılan sırtlara, sıra üzeri 50–60 cm
- Ocak usulü60 × 75 cm aralıkla
- Derinlik ve tohumluk6–8 cm; dekara 90–120 kg tohumluk yumru
Çiçek tozu az oluştuğu için tohum bağlama çok düşüktür; üretimde tohum değil yumru kullanılır, tohum yalnızca ıslahta gerekir.
Tohum miktarı hesaplayıcı
Bakım ve gübreleme
Kaymak tabakası kırılır; bitkiler 10–15 cm iken birinci, 15–20 gün sonra ikinci çapa, gerekirse üçüncü çapa yapılır. Sonbaharda dekara 2–3 ton ahır gübresi verilir. Fosfor ve potasyum yumru verimini artırır: dekara 40–60 kg süperfosfat, 50–70 kg potasyum sülfat ya da klorür ve 30–50 kg amonyum nitrat ya da amonyum sülfat önerilir. Azotlu gübreler dikimden birkaç gün önce Mart başında, fosforlu ve potasyumlu gübreler daha önce verilir.
Hasat ve depolama
Bitkinin çiçek, dal ve yaprakları kuruyunca, genellikle Ekim başından itibaren hasada başlanır. Erken hasat kaliteyi düşürür; yumrular toprakta ne kadar uzun kalırsa tat ve aroması o kadar artar. Hasat çapa ya da bel, pulluk veya patates hasat makineleriyle yapılır. Don tehlikesi olmayan yerlerde yumrular toprakta bırakılarak saklanabilir; adi depolarda 8–10 °C ve yüzde 60–80 nemde 2–3 ay, soğuk hava depolarında 1–2 °C’de daha uzun süre muhafaza edilir. Kabukları ince olduğundan çabuk su kaybeder.
Kaynaklar
- TÜİK. Bitkisel Üretim İstatistikleri (erişim: 2 Ekim 2026).
- USDA. FoodData Central (erişim: 2 Ekim 2026).
- Yer elması. Endüstri Bitkileri ders notları.
- Erşahince, A. Ç. Yerelması (Helianthus tuberosus) kuru otunun at ve ruminantlarda in vitro metan üretimine ve bazı fermentasyon parametrelerine etkisi. BAP sonuç raporu, Erciyes Üniversitesi.